'De architectuur behoeft geen kleur want de mensen kleuren de architectuur': ik vind dat geen juiste gedachte om nu wijken mee
op te knappen. De renovatieprojecten die nu worden gerealiseerd in de probleemwijken van Amsterdam West ogen grijs.
Een deel van de bewoners (die tijdelijk elders verbleef) komt terug, in kleurloze wijken, die er nu weliswaar nog kek
uitzien omdat ze nieuw zijn en fris in de verf staan.
Het vele grijs en het onbehandelde beton (de stoep- en straatvlakken zijn vaak ook grijs)
zal echter snel verouderen en de wijken weer een zelfde grauwe en armoedige uitstraling geven als voorheen het geval was.
De vraag of het neutrale kleurgebruik aansluit bij de belevingswereld van de gebruikers en de culturele diversiteit
van de wijken is misschien niet gesteld.
WONINGEN VOOR OUDEREN
In hetzelfde gebied wordt momenteel ook de nieuwbouw gerealiseerd van het nieuwe Zorgcentrum voor ouderen het Leo Polakhuis
door Claus en Kaan Architecten. Het wordt een enorme toren van donkergrijze bijna zwarte baksteen, met drie laagbouwblokken er naast.
Deze zijn bekleed met plaatmateriaal in roden, roze en geel. Hier ontstaat een uitdagend en levendig ensemble
waar de verhouding tussen kleur en niet-kleur een verademing is. (De opzichter ter plekke raadde mij echter af het gebouw te
fotograferen omdat ik slechts zuurstok-kleurige strepen op de foto zou zien).
Los van de beoordeling of deze woningen en hun kleur straks als prettig zullen worden ervaren, is enig lef en vitaliteit
onontbeerlijk. Want het idee dat bewoners de architectuur kleuren met hun aanwezigheid is achterhaald. Juist in deze tijd
waarin we geneigd zijn ons meer dan voorheen in de buitenruimte als grijze muizen voort te bewegen.
